- توضیحات
-
دسته: مصاحبه ها
-
تاریخ ایجاد در جمعه, 15 مهر 1390 04:54
-
نوشته شده توسط احمد باطبی
-
بازدید: 627
احمد باطبی: جنبش اعتراضی با آگاهی و اطلاعات زنده می ماند
P2E – جنبش آزادیخواهانه ایران تا چه حد در جذب نیروهای “اصولگرا” و حامی دولت موفق بوده است؟ آیا لزوما این جذب برای پیروزی جنبش ضروری است؟
باطبی: در ایران دو دسته نیروهای وابسته به دولت وجود دارند. کسانی که به لحاظ ایدئولوژیک و فطری واقعا معتقد به حکومت است و کسانی دیگر که سود میگیرند٬ حقوق میگیرند یا به هر دلیل دیگری از دولت پول میگیرند. این دو دسته نیروهای اصولگرا شناخته میشوند.
اولیها عموما کسانی هستند که به هر دلیلی بخاطر پیشینه خانوادگی یا به هر حال به هر دلیلی در نوجوانی و جوانی روی مغزشان کار شده و معتقد به حکومت شدند. تجربه من و چیزی که من دیدم در طول این چند وقت و بخصوص بعد از انتخابات این است که خیلی از کسانی که جز دسته اول هستند وقتی از حکومت زده میشوند یا میفهمند که حکومت دارد کار اشتباهی میکند٬ معمولا نمیآیند جز جنبش سبز شوند بلکه بیتفاوت میشوند و خودشان را کنار میکشند. نه با این طرف کار دارند و نه با آنطرف.
اما کسانی که پول میگیریند تا وقتی که پول بگیرند هستند و وقتی نگیرند آنطرفی میشوند و خیلی هم آنطرفی میشوند. اینها معمولا تاثیر چندانی بر جنبش ندارند فقط به لحاظ جمعیتی ممکن است تعداد جمعیت سبزها و جنبش آزادی را زیادتر کنند. کسانی هم که از گروه ایدئولوژیکها بیایند و جز جنبش بشوند تجربیات خودشان نسبت به دولت را به مردم منتقل نمیکنند و باز تاثیر زیادی نمیتوانند روی جنبش داشته باشند. اینها هم اگر قرار است در آینده تاثیری روی جنبش داشته باشند باید بایستیم برای بعد از پیروزی جنبش که ببینیم چطور موضعگیری میکنند.
P2E – در زمان انقلاب سال 57 حتی مردمان روستاهای دورافتاده از مواضع آیت ا…خمینی آگاه می شدند. با اینکه امکاناتی همچون ماهواره و اینترنت وجود نداشت، طلاب حوزه از یک سو و شبکه های رادیویی همچون بی بی سی از سوی دیگر در انتقال اخبار و ترویج ایده های انقلابی فعال بودند.اما امروز حکومت خلا خبری را بارسانه های دولتی پر می کند. به نظر شما چگونه می توان بر مشکل اطلاع رسانی و رقابت با سانسور حکومتی (به ویژه در میان اقشاری که به طور سنتی حامی رژیم محسوب می شوند) فائق آمد؟
باطبی: ببینید ما در عصر انقلاب ارتباطات قرار داریم. رسانه در دنیا حرف اول را میزند. یعنی اگر رسانه داشته باشی همه کار میتوانی بکنی. دولت هم همین کار را دارد میکند. تلویزیون دارند و رسانه و میخواهد به مردمی که دسترسی به هیچ ندارند٬ همان چیزی را که میخواهد انتقال دهد. تجربه کشورهای اینچنینی در ۲۰٬ ۳۰ سال گذشته این بوده که آنها میآمدند و شبکههای اجتماعی درست میکردند. مثلا جنبش آتبو در اروپا که آمدند شبکه اجتماعی عادی درست کردند. مثلا چهار تا دانشجو مینشستند در کافه و با هم حرف میزدند و با آدمهای بغل دستیشان حرف می زدند و آنچه را اتفاق میافتاد به صورت شبکهای انتقال میدادند. الان هم در ایران همین اتفاق دارد میافتد یعنی مردم از طریق شبکه اجتماعی اخبار و اطلاعاتشان میرسانند. ما هیچ راهی نداریم به جز اینکه از این شبکههای اجتماعی استفاده کنیم.
در سال ۵۷ درست است که بی بی سی و آخوندها بودند اما همانها هم دقیقا با همین مکانیزم اطلاع رسانی میکردند. فرق الان با سال ۵۷ این است که الان رسانهها خیلی زیادترند ولی سانسور میشوند. یعنی این که اگر مردم فقط به رادیو بی بی سی دسترسی داشتند٬ آخوندها می آمدند از مساجد استفاده میکردند. الان هم مردم از این شبکه استفاده میکنند. دومین گامی که باید برداریم این است که بتوانیم سانسور را کم اثر بکنیم. چگونه میشود این کار را کرد؟
باید ببینیم درچه حوزهای سانسور داریم: اینترنت٬ ماهواره٬ داخلی
معمولا حوزه داخلی را نمیشود کاری کرد. نمیشود روزنامهای داشت که سانسور نشود.
اما اگر ایرانیان خارج کشور به دولتهایی که درآن زندگی میکنند فشار بیاورند که بودجههایی برای دسترسی مردم به اینترنت آزاد تصویب کنند٬ یا برای تکنولوژی که بتوانند شبکههای ماهوارهای را بدون سانسور بفرستند٬ به این ترتیب میشود اطلاعرسانی را آزادتر کرد. یک بحثی که وجود دارد این است که مردم فکر میکنند وقتی میگوییم اطلاعات آزاد یعنی هر کسی برود برای خودش رادیو و تلویزیون و وبسایت بزند و خبر رسانی کند. اما منظور این نیست. منظور در واقع ایجاد فضایی است که مردم بتوانند آزادانه به هر چیزی که میخواهند دسترسی پیدا کنند. نه اینکه ما جایی را درست کنیم و چیزهای در آن بگذاریم که مردم بتوانند بردارند.
منظور اینکه از تکنولوژیهایی مثل پراکسی و وی.پی.ان و نرمافزارهایی که برای عبور از فیلترینگ هستند استفاده کنیم تا مردم بتوانند هر چه خودشان دوست دارند ببینند.
P2E – به نظر می آید در پی سرکوب و خشونت بی حد و حصر در چنان ابعاد گسترده ای پس از انتخابات، یک موج نومیدی، بدبینی و سستی درجامعه پدید آمده که تداوم آن ممکن است باعث از بین رفتن یک فرصت ارزشمند تاریخی برای گذر به دموکراسی شود. چه راهکارهایی را برای تجدید حیات شور، شوق و ایستادگی جامعه پیشنهاد می کنید؟ ایرانیان برون مرزی چه نقشی می توانند در این زمینه ایفا کنند؟
باطبی: نه فقط در مورد ایران و مورد جنبش سبز که تمام جنبشهای اجتماعی اگر در مقطعی زمانی به نتیجه نرسند مطمئن باشید حکومتها در مقابلشان واکسینه میشوند. مثلا کوی دانشگاه را نگاه کنید.
اولش وحشتناک بود٬ ۶ روز شهر دست مخالفین و معترضین بود٬ بعد آرامتر شد و جلویش را گرفتند. بعد سالهای بعد سالگردش کمتر و کمتر شد تا اینکه پس از ۴٬ ۵ سال حکومت دیگر واکسینه شد و در سالگردهای ۱۸ تیر هم کاری نمیشود کرد.
در مورد این داستان همینطور. چون به نتیجه نهایی نرسید الان ودلت واکسینه شده.
حالا چکار می شود کرد؟
سه موضوع را باید در نظر داشته باشیم:
این جنبش در چه فضایی زندگی می کند؟ اکسیژن این جنبش چه بود؟ چه چیزی است که اگر حکومت از این جنبش بگیرد٬ این جنبش میمیرد؟ آگاهی و اطلاعات! اگر حکومت بتواند جلوی آگاهی و اطلاعات را بگیرد٬ مثلا مردم تهران متوجه نشدند که مردم تبریز دیروز اعتراضی داشتند یا مثلا نفهمند که رهبران جنبش مثل موسوی و کروبی یا رهبران درجه پایین تر چه پیامی فرستادند برای مردم٬ یا خارج کشور چه کاری کردند برای ایستادن جلوی احمدی نژاد در سازمان ملل… اگر این اطلاعات به مردم نرسد٬ آنها به زندگی عادی روی میآورند.
از طرفی باید این را هم به یاد داشته باشیم که مردم در در داخل ایران مشکل اقتصادی دارند. فقط دغدغه شان جنبش نیست. ماها خارج کشور هستیم و دغدغه ما جنبش است: صبح می رویم سر کار و بعدزاظهر می آییم خانه و بقیه وقتمان را میگذاریم برای جنبش آزادیخواهانه ایران.
ولی آنها هم باید با جمهوری اسلامی بجنگند و هم نان شبشان را کسب کنند. آنها خیلی بیشتر تحت فشار هستند. در درجه اول ما باید فضایی را ایجاد کنیم که روند آگاهیرسانی در جامعه همیشه در جریان باشد٬ از طریق رسانه یا هر چیزی. دومین چیز این است که بتوانیم به لحاظ حقوق بشری برای دولت تولید هزینه بکنیم. یعنی این که جمهوری اسلامی جرات نکند کسی را به سادگی به زندان بیاندازد. شبکه اطلاع رسانی قوی درست بکنیم که اخبار هموطنانمان را به جهان بدهیم.
مساله سوم این است که بتوانیم حکومت و دولت کودتا را در خارج کشور در معذوریت بگذاریم. این بحثش خیلی متفاوت می شود. از تحریم منافع دولت کودتا در خارج کشور گرفته تا تحریم های سیاسی مثل کاری که در اجلاس فائو کردند در ایتالیا که موگابه و احمدی نژاد را در شام شب راه ندادند تا این که شما بخواهید جلوی منافع شرکت خاتم الانبیای سپاه را بگیرید. این کارها برای تداوم جنبش است. این بخش گردن ایرانیان خارج کشور است. ایرانیهای داخل همینقدر که بتوانند به اعتراضها ادامه دهند کافی است.
ما باید بتوانیم اخبار را هر روز در رسانههای خارج از کشور داشته باشیم و اینگونه بر دولتها هم تاثیر میگذاریم.
ما باید مردم دنیا٬ مردم کشورهایی را که در آنها زندگی میکنیم٬ لحظه به لحظه نسبت به مسائل اساسی ایران بهروز نگاه داریم.
مردم که بهروز باشند٬ رسانهها میروند دنبال اخبار و سپس دولتمردان و سیاستمدارها و خود دولت هم مجبور می شدند در قبال چیزی که مردم به آن حساسیت دارند واکنش نشان دهند و آنوقت یک اجماع جهانی می شود.
P2E: خوب بعد از شروع انتخابات خیلی ها مشغول فعالیتهای اطلاعرسانی هستند. نظرتان راجع به این فعالیتها چیست و آیا کافی ایست یا باید بیشتر انجام بدهیم؟
باطبی: اطلاعرسانی با این که کار جدی انجام بدهید فرق می کند.
بعضی مواقع شما یک خبری را می نویسی یا ترجمه میکنی و در وب سایت میگذاری. این ۴۰ است٬ اما ما باید به ۱۰۰ برسیم.
P2E: چه جوری؟
باطبی: ما میتوانیم ارتباط ایجاد کنیم٬ در رسانهها ایمیل کسی را داشته باشیم که مدام به او خبر دهیم٬ مدام دعوتش کنیم به سخنرانیهای ایرانی٬ به زور بگوییم تو باید گوش کنی٬ و خبر خالص و درست بهش بدیم که منتشر کند.
اطلاع رسانی یک بخش کار است. اینکه رسانهها را وادار به انجام کاری کنیم٬ پیچیدهتر است.
P2E: یک سوال کلی. مخالفت مردم ایران با جمهوری اسلامی چیز تازهای نیست. اما بعد از انتخابات آدمهای بیشتری را درگیر ساخته٬ حتی در خارج از کشور. شما میشود یک ذره درباره همین «جنبش سبز» صحبت کنید؟ این جنبش اصلا چیست؟ شما با این کلمه سبز موافقید؟ اگر آری معنای آن برای شما چیست؟
باطبی: ما به صورت سنتی همیشه اپوزیسیون داشتیم در خارج از کشور. این اپوزیسیون چند تا چیز مشخص داشت یا سلطنت طلب بود یا چپ و سوسیالیست و کمونیست یا مجاهد یا نیروهای وابسته به جبهه ملی. اینها اپوزیسیون سنتی ما بودند و شکل کارشان هم مشخص بود: مجادهد یک پایگاه اشرف داشت و شعارهای خودش و سلطنتها هم داستان خودشان و …
اما ببینید به لحاظ عقلانی هم کار وقتی مفید است که نتیجهای داشته باشد. درست است که اینها همیشه مخالفت کردهاند اما چه قدر نتیجه داده است؟ آیا توانستهاند کاری در ایران بکنند؟ نتوانستهاند!
پس کارشان صحبح نبوده٬ درست عمل نکردند. زحتمشان به جا. چون زحمت کشیدند ولی فایده نداشت. این را مردم میبینند و می فهمند. در عین حال مردمی که در ایران هستند٬ شکل حرف زدنشان و گفتن چیزی که میخواهند به علت محدودیت و … فرق می کنه.
تمام اتفاقاتی که در ایران افتاد تمام مخالفتها و ناراحتیهای مردم ذره ذره جمع شد. در دوره خاتمی ناگهان بخش زیادی از مردم به خاتمی رای دادند. این رای دادن به این معنی نبود که بگویند «خاتمی ما تو و فکرت را قبول داریم و به عمامهات اعتقاد داریم». منظور این نبود. خود من به خاتمی رای دادم. من دارم می گویم رای دادن به خاتمی٬ دفاع از خود خاتمی یا فکر خاتمی یا جریان اصلاحطلبان نبود.
این فقط بیان این به حکومت بود که ما چیزی جز آنچه تو هستی میخواهیم. گفتن این به نهاد قدرت بود. خاتمی بحثش جداست که چرا نتوانست کار خاصی بکند. تمام خواستههای مردم مثل آزادی بیان٬ حقوق بشر٬ جامعه مدنی٬ برابری زن و مرد٬ حقوق کودک٬ حقوق سندیکاهای کارگران٬ دانشجویان و …. میسر نشد و رسیدیم به دوره احمدینژاد که بدتر هم شد.
با این وضعیت رسیدیم به جریان انتخابات که آدمی مثل موسوی آمد که زمینه انقلابی دارد و زمینه (همکاری با) آیتالله خمینی را دارد. کروبی هم همینطور.
مردم آمدند به اینها رای دادند. باز هم به این معنی نیست که حرفهای موسوی مثل «فرمان هشت مادهای امام» و … را مردم قبول دارند. باز مردم دارند می گویند آن چیزی را که حکومت می گوید ما نمی خواهیم. میرویم به یک نفر که یک چیز دیگری میگوید رای میدهیم.
حالا این جماعت اپوزیسیون جدیدی ایجاد کردند که شکل حرف زدنش فرق میکند و کلا شکلش فرق میکند. آدمهایش هم با اپوزیسیون قدیم فرق میکند. اینها همه اپوزیسیون هستند اما شکلشان متفاوت است.
و اما اپوزیسیونی که به اسم «جنبش سبز» هست…. اول از خود سبز بگوییم
داستان این بود که در دوره انتخابات گفتند هر کاندیدا یک رنگ داشته باشد: احمدینژاد شد زرد٬ کروبی٬ قرمز و موسوی٬ سبز. چون تعداد رای مردم به موسوی بیشتر بود همین رنگ هم انتخاب شد برای جنبش. این به این معنی نیست که ما این را قبول داریم. اما در این جنبش سبز یک سری ویژگیهایی وجود دارد که مختص همین جنبش سبز است و چهرههای شاخصی جنبش مثل موسوی و کروبی به آن اعتقاد دارند. و آن هم فراگیری جنبش است یعنی همه آدمها را میتواند در بر بگیرد.
شما نگاه کنید در جنبش سبز آدمهایی هستند که لائیک هستند و خدا را قبول ندارند٬ بعد مذهبیها هم هستند و همه هم میگویند ما حکومت را نمیخواهیم٬ حقوق بشر میخواهیم٬ برابری حق زن و مرد میخواهیم. این برای اولین بار اتفاق افتاده.
تمام جنبشهای اجتماغی در کشورهای دیگر هم به مرور زمان به این جا می رسید که فراگیر شوند.
حالا در این جنبش بعضی آدمها هستند که شاخص هستند. مثل موسوی و کروبی. اینها توانشان برای به حرکت در آوردن مردم بیشتر است. بعضیها به آنها میگویند رهبر و بعضیها هم میگویند اینها رهبر نیستند.
من معتقدم که رهبر هستند منتهی همانقدر که مردم هم رهبر هستند. وقتی شما میبینید که مثلا همین پریروز کروبی میآید و میگوید مردم در ۲۲ خرداد شرکت کنند خوب این یعنی رهبری کردن مردم.
و اما رهبری مردم به دست خودشان کدامست؟ وقتی است که در عاشورا کسی نمیگوید بیایند اما خودشان میآیند و تظاهرات غیرخشونتآمیز میگذارند٬ در اینجا دیگر همه یک رهبرند. هر کسی دارد وظیفه خودش را انجام میدهند
P2E: اگر جنبش سبز با تعریف موسوی و کروبی است آیا مثل آنها میخواهد جمهوری اسلامی را نگاه دارد؟ بعضیها به این خاطر مخالف هستند و حتی میگویند «جنبش مردم» و نمیگویند جنبش سبز. چون این گمراهی ایجاد کرده و دو طرف فکر میکنند دارند دو کار متفاوت انجام میدهند در حالی که دارند یک کار انجام میدهند. چه کار کنیم برای از بین بردن این گمراهی؟
باطبی: اتفاقا یکی از بدیها این است که مردم فکر کنند «جنبش سبز» با «جنبش مردم» فرق دارند. در صورتی که اینها همه با هم یکی است.
شما زمانی جنبش دموکراتیک دارید که آن آدمی که میگوید من با مردم هستم و سبز نیستم و آدمی هم که میگوید سبز هستم همه با هم در یک دستهبندی قرار بگیرند. به این میگویند جنبش دموکراتیک.
زنده بودن این جنبش به این هست که این آدمها با هم حرف بزنند و نقطه اشتراک پیدا بکنند.
ببینید من معتقدم همین الان اگر جمهوری اسلامی برود٬ ما بدبخت میشویم. بخاطر این که ما هیچ چیزی نداریم بگذاریم وسط. نه موسوی و کروبی میتوانند دولت موفق تشکیل بدهند. نه این اپوزیسیون.
همین زمانی که می گذرد اینها با همدیگر حرف میزنند و گفتگو می کنند و این باعث میشود اگر جمهوری اسلامی برود بتوانیم چیزی جایش بگذاریم.
همین دعوا کردن و حرف زدن و نقظه اشتراک پیدا کردن است که کمک میکند.
ما فقط یک جنبش داریم و این جنبش مردم است. بعضی ها میگوند سبزیم٬ بعضی ها میگوند چپ هستیم و حتی سلطنت طلب و مجاهد هم باید در یک دستهبندی قرار بگیرند.
ما هیچوقت در آينده دولت موفقی نخواهیم داشت که در آن موسوی نباشد٬ کروبی نباشد٬ مجاهد نباشد٬ سلطنتطلب نباشد باید همه این ها در دولت آینده باشند. حالا بحث این است که ما چه جوری می توانیم اینها را کمی به همدیگر نزدیک کنیم.
مثلا سبزها باید بهفمند که «سبز» فقط آنها نیست و همه مردم است.
البته این سبز سبز گفتن هم فقط خارج کشور است. داخل ایران وقتی که حکومت شلیک می کند طرف آدمهایی که فرار میکنند٬ مردم نمیگویند که مثلا تو مجاهدی و من با تو فرار نمیکنم. آدمی که تیر می خورد و به زمین می افتد٬ کسی نمیگوید که تو کمونیستی و ما به تو کمک نمیکنیم.
این ها دغدغه ما بیرون از کشوریها است. اگر میخواهیم جنبش موفقی داشته باشیم باید مثل مردم داخل ایران فکر بکنیم. باید بپذیریم که مردم اصلا برایشان مهم نیست ما اینجا دعواهایمان چیست. کسانی در خارج از کشور هستند که میگویند ما سبز هستیم و جنبش مال ماست. اینها کسانی هستند که میخواهند بگویند ما مثل اپوزیسیون قدیمی نیستیم. این اشتباه است. چون فردا که دولت تشکیل بشود٬ همه حق دارند٬ حزب الهیها هم حق دارند. حزبالهی برود حزب بزند و اگر توانست مردم را جمع کند٬ میرود توی مجلس. دموکراسی یعنی این.
پس بهتر است اگر می خواهیم جنبش موفقی داشته باشیم باور کنیم سبز فقط مال این آدمها نیست. خود موسوی هم میگویند ما فقط زمانی موفقیم و جنبش حیات دارد که تمام مخالفین در این جنبش باشند.
Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen
Last month I made a trip out to Washington, D.C. for the opportunity to meet a number of activists and Iranian figures who have for years worked tirelessly to keep the voices of the Iranian people alive. On my second day in D.C. I met with a few friends, including human rights activist and former political prisoner Ahmad Batebi for lunch. Somewhere between eating, drinking tea, and telling jokes, we got serious and I was able to interview Ahmad on politics, human rights, and the future of the opposition movement in Iran.
Ahmad was tired from a long day at work, but that was not evident in our interview. When he began to talk, his energy, passion, and love for the movement instantly took over. At the end, I was left with one question that is not meant to be answered by Ahmad or anyone else, but rather the answer will gradually surface as we move along the opposition path: ”What’s in a name?”
The interview was conducted in Persian and then translated to English. Since the interview is detailed and in-depth, it has been divided into segments. The questions selected for the interview are part of a collective effort by the P2E team.
PART 1 | PEOPLE’S MOVEMENT WILL STAY ALIVE WITH KNOWLEDGE & INFORMATION
By MARYAM NY
Persian2English: To what extent has the Freedom movement in Iran been successful in attracting the Iranian population that supports the government and/or the regime?
Ahmad Batebi: In Iran, there are two groups of people with connections to the government: those who ideologically believe in the system and those who receive benefits and monetary compensation. The former group, who is either brainwashed or is a supporter through family ties, would not join the Green Movement even if they were dissatisfied with the government. They would rather opt for political apathy and inaction. The latter group, however, will join the movement, if their funding is cut. Albeit, they join only as a number. Their effect is minimal.
P2E: Leading to the 1979 Revolution, Iranians living in remote areas were informed of Ayatollah Khomeini’s speeches and revolutionary ideas, even though Internet and satellite did not exist back then. Clerics visited rural areas and preached similarly to the way we receive information via technology. However, today, a lack of independent media creates a gap that is controlled by the Iranian regime. What are the challenges associated with information-spreading and how do we overcome state censorship?
Batebi: The recent political history of other countries demonstrate that a social network is the most effective way to inform and educate. For example, four students can gather in a cafe and share news with each other who will share with the people around them (and then it is passed on to others). The clerics during the 1979 Revolution used these mechanisms of social networking. And yes, now, even though the media is much more abundant, it is censored. We have to consider the censorship of the Iranian government as ineffective. Censorship exists through satellite (based mainly abroad) and domestic media and on the Internet. Inside Iran, not much can be done about censorship. It is impossible to run a newspaper without it being subject to state censorship. However, the Iranian expatriates can put pressure on foreign governments to facilitate the Iranian people’s access to the mediums of information (Ie. Internet). It does not mean each one of us has to set up a media and have people listen to or read it. We should provide people with proxies, anti-filtering software, and VPN so they can choose to access whatever they wish.
P2E: It appears that in the wake of the brutal and widespread crackdown of the June 2009 election protests, a wave of disappointment, pessimism, and lethargy has prevailed over the Iranian society. Persistence of this wave can result in missing a historical opportunity to be on the path to democracy. What approaches do you suggest for revitalizing the hope of society in addition to their drive and enthusiasm? What role can the Iranian Diaspora play in this regard?
Batebi: If any social movement does not achieve its goals in a limited period of time, then its government will become immune to the effects. Consider the student uprising in the summer of 1999. The city was in the hands of protesters for nearly a week. Then, [the regime] cracked down and the uprising cooled off. A few years passed and no action was possible, even on the anniversary of the uprising. This is the case for the Green Movement too: the protests did not blossom because the regime is immune.
Now, what can be done?
We have to consider three issues:
First, we should analyze the environment of the movement. What feeds it? What does its survival depend on? [The answer is] information and knowledge. For example, if the citizens of Tehran don’t realize that people in Tabriz protested the day before, or if Iranians don’t receive messages by leaders like Karroubi or Moussavi, or if they are not informed of the protests that occur outside the UN buildings against Ahmadinejad, then they will continue to go on with their daily lives. This is how the regime stifles the flow of information.
On the other hand, we should remember that the Iranian people are dealing with economic difficulties. They have to fight against the regime and put food on the table at the same time. That is a lot of pressure. Outside Iran, we go to work in the morning and come back in the afternoon to devote our time to the Iranian freedom movement. That is our main concern. However, in Iran, people need to fight against the regime and struggle to make ends meet. they are under much more pressure.
Second, we should create a ground so that the flow of information and knowledge remains constant in society. Second, we have to raise the price the government has to pay for committing human rights violations. In other words, the Islamic Republic should not dare to throw people into prison so easily. We have to establish a strong information network to spread the news of our compatriots from inside to the world.
Third, we have to take new measures such as boycotting any interests the coup d’état government has abroad, similar to the FAO conference in Italy where Ahmadinejad and Mugabe were not invited to the official dinner ceremony. We also need to stop Khatam-ol Anbia (I.e. GHORB), an (engineering) firm controlled by the IRGC, from gaining their interests. This action needs to be taken by Iranians inside Iran.
We should have news regarding Iran in foreign media everyday, and thereby influence foreign governments. We have to keep the people of our host countries updated on Iran’s main issues. When people are informed, they urge the media and politicians (to spread the news) and then governments are forced to react. That is how we can achieve a global consensus [in support of the movement].
P2E: In the wake of the election, many people became active in the process of information-spreading. What are your thoughts on this? Are activists doing enough work or should more be done?
Batebi: Spreading the news and informing is different from engaging in serious activities. Sometimes, you write a news piece or you translate it or you upload it on a website. On a scale of 1 to 100, these effort combined are worth 40. We have to achieve 100.
P2E: How?
Batebi: We should have someone in the media who we keep informed [about Iran's news] and who is invited to Iranian events and discussions. We have to force this person to listen. We need to provide this person with the most accurate news for publication. Informing and spreading the news is only part of the job. It is more complicated to oblige the media to cover the news and to take a stance.
P2E: The Iranian people’s opposition to the Islamic Republic is not new. However, after the 2009 election, more people got involved inside and outside Iran. Will you comment on the Green Movement? What is this movement after all? Do you agree with the term “green”? If so, what does Green mean to you?
Batebi: Traditionally, we have always had opposition outside Iran. This opposition was either monarchist, or leftist and socialist, Mujahedin (MKO), or it had ties with the National Front. This is the traditional composition of Iran’s opposition movement, and the nature of their operations is clear-cut. However, from a logical point of view, our work is useful when it is effective. It is true that there has always been opposition to the regime, but how successful has it been? Has the (traditional) opposition been able to do anything in Iran? They have not. Their work and conduct has not been right. Their efforts are acknowledged, because they have worked hard, but it has been ineffective. People see and understand this. Moreover, people who are in Iran have a different way of expressing their demands because they are limited, thus their ways of expression are different than the traditional opposition.
During the 1997 Iranian presidential election, many people voted for Khatami. This vote did not mean that we accepted Khatami and his mode of thought and we believed in his clerical attire. I voted for Khatami. This does not mean I defended his thoughts or even the reformist movement. The vote was to send a message to the ruling establishment that we want something different than them.
The people’s demands for a civil society that embodies freedom of expression, equality between genders, the rights of children, labour unions, and students was not realized. And with the arrival of Ahmadinejad, the situation deteriorated. Then came the 2009 election where Mousavi (who has a revolutionary background and has worked closely with Ayatollah Khomeini) and Karroubi (who is in the same boat) were candidates. People voted for them. Again, this did not mean that they accepted Mousavi’s statements and beliefs. People are saying that we do not want what the regime wants, we will go and vote for somebody who is saying something different.
Now, an opposition has formed that has a different structure than the traditional opposition. They are all opposition but they have different forms. And now the Green Movement opposition…let me talk about ”green” first.
During the electoral campaign, each candidate camp chose a colour. Yellow was for Ahmadinejad, red was for Karroubi, and green was for Mousavi. Since the supporters of Mousavi were greater in number, green became the colour of the opposition movement. We do not necessarily agree with everything, but the Green movement possesses distinct characteristics that is also supported by Khatami, Karroubi, and Mousavi; such as encompassing all people under its umbrella.
You look and see people in the Green Movement who are secular and some who are religious. They all say, “We don’t want this regime, we want human rights, we want equality between men and women.” It is the first time such a thing has happened. All social movements gradually reach this point. Now, there are distinguished personalities in the movement like Karroubi and Mousavi who have the ability to mobilize people. Some consider them the leaders, others don’t. I believe they are leaders but just as much as the people. For example, when Karroubi announces that people should take part in the anniversary of the June 12th election, he is displaying leadership. However, people are taking the lead too. For example, on Ashura (December 27th), nobody called out for the people to come out, but they took to the streets and protested. Thus, everyone is a leader, because everyone is carrying out his or her duties.
P2E: If the Green Movement is defined through Mousavi and Karroubi, then does the Green movement want the Islamic Republic? Some activists oppose green for this reason and opt for the term “people’s movement” instead. Noticeably, the difference in name for the opposition has resulted in a divide within the opposition, even though the main goals seem to be similar. What can we do to eliminate this (divide)?
Batebi: People think that the “Green movement” and the “People’s movement” are different, but they are the same. You have a democratic movement when a “Green” supporter and a “People’s movement” supporter are classified in the same group. The vitality of the movement depends on these people communicating and finding common ground.
I think if the Islamic Republic is removed, it will be disastrous because we have nothing to offer. Not Mousavi and Karroubi, nor the opposition outside Iran can form a government. They can argue and fight and try to find common ground.
We only have one movement and that is the People’s Movement. Some say they are green, some say they are leftists, and some are monarchists or Mujaheds. We cannot have a successful government without participation from all fractions. For example, the Greens should understand that they are not the only “Greens” since all people are included.
By the way, the Green debate mostly occurs outside Iran. When security forces shoot at crowds in Iran and everybody is running away, no one is thinking, “You’re Mujahedin, therefore I will not run away with you.” When someone is shot by a bullet and falls to the ground, people don’t say, “You’re a communist so we won’t help you.” These are the preoccupations of Iranians living outside the country.
We have to think like people inside Iran. For people there, it is not important what our fights are about. People who say we are Green and the movement belongs to “us” just want to distinguish themselves from the traditional opposition. This is wrong. In tomorrow`s Iran, everybody, including Hizbollah members, have the right to form political parties and run for election. If people vote for them, they will be elected. This is democracy!
In order to have a successful movement, it is important to remember that the colour green does not just belong to (the opposition leaders). Mousavi states that we are successful and the movement is alive only when all opposition (parties) are included in the movement.
Persian2English Translation: Siavosh J. | Edited by: Maryam NY
